Batshit Crazy

Georgetown, TX is nou niet het toonbeeld van de meest ‘happening’ stad in central Texas. Zacht gezegd: het is er na een uurtje of 10 ‘s avonds gewoon redelijk uitgestorven. En wat doet een gemiddelde mens dan? Ik weet het niet, maar de gemiddelde Georgetowner gaat dan eten in één van de heel veel fast-food restaurants. Maar, omdat de universiteit het beste voor heeft met haar exchange en transfer studenten (studenten die hier pas na hun eerste jaar beginnen), wilden ze ons ook wel eens de echte wereld laten zien en dus zijn we donderdagavond voor het eerst ‘de grote stad’ in geweest. Continue reading Batshit Crazy

Adres

Ik weet ‘t, dat zijn twee updates heel snel na elkaar, maar de universiteit heeft me hier een adres gegeven, en ik dacht: da’s misschien wel handig om even door te geven. Dus, overlevingspakketten, kaarten en andere papieren post kunnen naar:

Wouter van Erve
SU Box 7216
Moody Shearn Hall
1001 E. University Ave.
Georgetown, TX 78626

Boven water

Nee, niet neergestort. Ook niet ergens op een vliegveld achtergebleven. Nee: gisteravond gewoon, redelijk op schema, aangekomen in Georgetown. Bevallen doet het hier vooralsnog prima: het weer is zeer oké, de mensen zijn allemaal extreem (bijna eng) vriendelijk en m’n bed is prima… want de vlucht hierheen was behoorlijk lang, en redelijk tot zeer vermoeiend — afhankelijk van of mijn buurvrouw in het vliegtuig sliep of niet. Vanaf Heathrow tot aan Dallas had ik namelijk het genoegen naast een echte Texaanse plaats te mogen nemen. Een dokter, van een jaar of 45, schat ik zo, maar dat kwam pas ergens na het tweede uur aan boord ter sprake. Eerst was het namelijk de beurt aan wat vakantieverhalen (voornamelijk over de Europacruise die mevrouw met haar zussen en moeder had gemaakt) en een kleine introductie van haar gezinnetje (één dochter, twee zoons, waarvan één ‘a real nice kid’ was en de ander ‘just all over the place’ was en volgens mamalief net iets meer marihuana rookte dan goed voor ‘m was). De rest van de vlucht werd familie een beetje naar de achtergrond verdreven om plaats te maken voor iets dat ze veel liever deed: goede adviezen geven, en dat voornamelijk tijdens haar cursus “Texas 101”, ofwel “Texas for dummies”. Resultaat: ik weet nu alles over kicker dancing, hoe om te gaan met “weed-smoking” en “fornicating” roommates (jawel!) en natuurlijk waar ik in Texas allemaal heen zou moeten gaan. Dat, en ik heb mijn eerste uitnodiging voor een Thanksgiving dinner binnen… Continue reading Boven water

(Laag)vliegen

Laagvliegend over een vrijwel lege snelweg, onderweg naar Schiphol — veel toepasselijker kan het niet. Het hele avontuur is nu eindelijk echt begonnen: zèlfs als ik het zou wíllen (niet dus!), kan ik nu niet meer terug!

Voor het laatst

Nog een week, en dan is het echt zo ver. Het afscheid nemen is ondertussen begonnen en “voor het laatst” is een zinnetje dat ik maar blijf horen. Tussendoor probeer ik me ook nog een beetje bezig te houden met de voorbereidingen, maar jezelf verdelen tussen ‘afscheid’ en ‘nieuw begin’ is lastig! Ongelooflijk hoeveel kleine dingen je je toch steeds weer herinnert: OV-jaarkaart inleveren, telefoonabonnement veranderen — dat soort kleine, onbenullige dingen, maar dingen waarvan je zeker weet dat ze lastig te regelen zijn wanneer je niet in Nederland bent om het de moeilijk kijkende bureaupostbode op het postkantoor op de proef te stellen of het de langzaam denkende klantenservicepersoon lastig te maken.

Continue reading Voor het laatst

Bunkeren

 

Mijn bunker!

Dat ISEP-uitwisselingsprogramma dat mij naar Amerika laat gaan, specialiseert zich in het aanbieden van wat zij noemen “a full immersion experience”. In gewoon Nederlands: je bent in Amerika net als de rest, en wen er maar aan. Kortom: net als alle andere studenten krijg je een kamer in een dorm, en eet je in de mensa met een meal plan. (Of die verplichte “full immersion” ook van toepassing is op de fysieke verschijning van de uitwisselingsstudent is me niet verteld…)

Nee, dit bericht gaat niet over eten, maar over wonen. Nadat ik van Southwestern de bevestiging had gekregen dat ik mocht komen, had ik al een beetje rondgekeken op hun website naar wat voor dorms ze daar nou allemaal op de campus hadden staan. Het varieerde nogal: van de units die je over het algemeen veel in films ziet (lange gangen, kamers met stapelbedden) voor de eerstejaars, tot complete appartementen die je zelf moet inrichten voor het wat oudere volk.

Begin juli kreeg ik het verlossende bericht: ik was geplaatst, en ze hadden zelfs een roommate voor me weten te vinden. Moody-Shearn Hall wordt mijn nieuwe thuis. Volgens de wervende woorden van Southwestern een extreem populaire gemengde ‘residence’ voor upperclassmen, bestaande uit kamers voor twee personen die samen met nog een andere kamer een badkamer delen. Klinkt prima. Ziet er ook best oké uit:

Alleen: wáárom moet zo’n gebouw dan weer zo ontzettend op een bunker lijken?