Stilte voor de storm

Letterlijk en figuurlijk in dit geval, maar daarover later meer… Het is hier even stil geweest (meer dan een jaar, realiseer ik me nu…), maar nu ik (weer) aan een nieuw avontuur begonnen ben, ga ik nu ècht m’n best doen om serieus te gaan en blijven bloggen. Misschien moet er maar iets van een straf opstaan als ik het hier niet bijhoud…niet meer terug mogen komen naar Nederland of iets dergelijks, dat lijkt me wel gepast, haha. Hoe dan ook, ik schrijf dit vanaf de universiteit in Amherst, waar ik vandaag ben begonnen aan de oriëntatie voor internationale studenten. En met internationale studenten bedoelen ze hier Chinezen. Serieus, ik weet niet of ze half China gratis vliegtickets hebben gegeven, maar het is zoeken naar mede-Europeanen… Zelfs de eerste spreker vanochtend was een Chinees, die ons moest leren hoe we ons visum moesten lezen. Kortom: voor niks zo vroeg m’n bed uitgekomen… Vanmiddag nog een sessie, die zou moeten gaan over het werken op de campus als Teaching Assistant, dat zou iets interessanter moeten zijn, al ben ik enigszins op mijn hoede omdat het schema vermeldt dat deze bijeenkomst zo’n vier uur zou moeten duren. Lollig.

Op dit moment ben ik overigens alweer zo’n vier weken in de VS. Op 8 augustus vloog ik van Amsterdam naar Houston, om daar ongeveer twee weken bij de familie James, aka mijn Amerikaanse familie, in Sugar Land, TX door te brengen. Leuke tijd gehad daar, heel gezellig om iedereen weer te zien, en mijn auto, het rode gevaar, stond alweer voor me klaar. Moest er even wat dingen aan laten verspijkeren (kleine dingetjes, waaronder vier nieuwe Michelinnekes), maar toen was ‘ie dan ook klaar voor de road trip van Sugar Land naar Amherst, Massachusetts–een trip van ongeveer 1,900 mijl (zo’n 3,000 kilometer) dwars door de VS. Het eerste stuk zou ik alleen doen, en vanaf Knoxville, Tennessee zou Michael zich bij mij voegen; hij studeert dit jaar aan de law school van de University of Connecticut in Hartford, en dat lag precies op mijn route naar Amherst–wel zo gezellig om dat samen te doen dus!

In Knoxville heeft de universiteit zelfs z'n eigen tuinkabouters.

De route bracht ons onder andere dwars door Tennessee en Virginia; in Virginia zijn we de Blue Ridge Parkway opgereden—ontzettend mooi! Amerika heeft zo een aantal “parkways”, routes die destijds zijn aangelegd met maar een doel: rijden door een zo mooi mogelijke omgeving. De foto’s hieronder en de foto bovenaan de pagina zijn daar gemaakt.

Vervolgens zijn we verder gereden door Maryland, Pennsylvania, New York, Connecticut en uiteindelijk Massachusetts. In Pennsylvania zijn we nog even gestopt in Hershey, bij de chocoladefabriek…

In Massachusetts voegde Marisa zich al snel bij mij, en toen begon het echte werk: participeren in de Amerikaanse consumptiemaatschappij, cq. spullen kopen voor het nieuwe appartement. Ik had de sleutel weliswaar nog niet, maar dat betekent niet dat je niet kunt kopen, kopen, kopen… Hier het resultaat van een middagje shoppen bij Target:

Shopping at Target
Even wat boodschappen doen bij Target...

Dit ging allemaal nog vrij gesmeerd: karretje vol, alles in de auto, klaar. Maar nu waren er nog geen meubels. Die stonden voor de volgende dag op het programma. En godzijdank was de volgende dag een vrijdag en geen zaterdag, want voor het meubilair was ik van plan één van de twee plaatselijke IKEA’s aan te doen. Om een lang verhaal kort te maken: het was maar goed dat we vroeg waren vertrokken, en een vrachtwagen gehuurd hadden, want we kwamen terug met een ongelooflijke hoop spullen. (Dat krijg je, als je met helemaal niets moet beginnen…) Hier een kleine illustratie van de hoeveelheid dozen:

Dozen
Zo. Veel. Dozen.

En omdat een vrachtwagen vol IKEA je weekend nog niet druk genoeg maakt, besloot het weer ook nog even een duit in het zakje te doen, en Hurricane Irene op ons af te sturen. Naast de gezellige huishoudelijke rommel moesten we dus ook nog even hamsteren, voor het geval dat de storm het dak eraf zou blazen. Observatie van tijdens dat hamsteren: ze hebben hier zelfs Aldis. En maar weinig Amerikanen weten dat, dus die hadden nog genoeg eten over. Geniaal detail: je kunt er niet met je Amerikaanse bankkaart betalen, maar wel met food stamps en je Nederlandse pinpas!

Terwijl ondertussen al m’n vrienden in Texas panisch werden over het naderende onheil en mij hel en verdoemenis voorspelden (ze hebben daar enige orkaanervaring; ik was er de laatste keer, toen Ike op bezoek kwam, ook bij), bleven de locals vreemd kalm (maar kochten ondertussen wel de schappen met zaklampen en wekkerradio’s leeg). De locals bleken het later bij het rechte eind gehad te hebben (althans in mijn directe omgeving; 20 mijl verderop was het wel drama), en leek de storm meer op een soort gepimpte Nederlandse herfststorm: niet zoveel bijzonders dus. We hadden zelfs de hele dag nog stroom—nou ja, tot de storm voorbij was en het elektriciteitsbedrijf rond 10 uur ‘s avonds de handdoek alsnog in de ring gooide, tenminste… Vroege nacht dus, maar tenminste wel een nacht in een echt bed: we hadden die dag namelijk zo veel tijd gehad dat het ons eindelijk was gelukt dat verdomde IKEA-bed in elkaar te schroeven, iets wat we de nacht ervoor uit wanhoop over de Sultan Laxeby (wat een hel is dat zeg) maar hadden opgegeven. Hieronder zie je een Amerikaan die er ook twee uur over deed (en let op de hilarische soundtrack):

Overigens is het appartement nu grotendeels ingericht, maar daarover meer in een volgende post!

Geheime liefde

Afgelopen week moest Da Machine even bij de dokter binnen voor een verwenningskuurtje. Het wil hier nog wel eens aan de gladde kant zijn, dus dan wil je wel dat je remmen het goed doen. Auto dus naar de lokale grease monkey gebracht voor twee remmetjes speciaal: zowel voor als achter. Zonder uien alstublieft.

Toen ik de auto wegbracht vroeg de mevrouw aan de telefoon of ik een leenauto wilde. Tuurlijk. Doemaar. En toen ik vrijdagochtend braaf m’n auto wegbracht, kreeg ik een stel sleutels in m’n hand gedrukt, met de mededeling: “‘t Is die blauwe, daar”.

‘Die blauwe’ was dit beest:

Een pickup met een gezellige 5.7 liter V8 onder de niet onaanzienlijke motorkap. Kijk, dat vind ik dan stiekem best wel leuk. Nee, verantwoord is het niet, en ik denk dat ik er die dag persoonlijk voor hebt gezorgd dat de lente hier straks een paar dagen eerder begint, maar lóllig dat het was. Uiteraard met de raampjes naar beneden, en FM 102.1 (countrymuziek!) en een handje op het stuur (stuurt hartstikke licht joh, kan best) naar de rechtbank gereden, want daar moest ik zijn.

Dan voel je je wel even een hele soepele redneck.

Talentjes?

Law School is niet alleen maar boeken. Ieder jaar voert een ensemble van studenten (en een enkele docent!) een enorme musical op. Ik doe niet mee (wilde ze m’n zangstem niet aandoen), maar een aantal mensen die ik ken spelen wel mee, en dit is de promo die vandaag uitkwam:

Dat kan nog leuk worden, haha.

Americana

Na een lange stilte aan deze kant maar weer eens een berichtje. Beter laat dan nooit, nietwaar?

Hoe dan ook: hier in Amerika gaat nog steeds alles goed. Na een fijne kerst en jaarwisseling in het altijd gezellige, net-wat-kouder-dan-normale Europa ben ik rond half januari weer teruggevlogen naar de Verenigde Staten. Op zich een prima vlucht, en het was best een beetje vreemd om weer terug te zijn: vorig jaar rond die tijd begon ik me er net van bewust te worden dat ik weer voor langere tijd in Nederland zou zijn, en nu was ik ineens weer op Amerikaanse bodem.

Continue reading Americana

Playing and losing, playing and winning

IMG_1220Twee weken geleden ben ik verhuisd, en ik heb nu dan eindelijk een permanente plek onder m’n kont. En da’s bijzonder lekker, kan ik je vertellen. Ik had het vanaf het begin zo gepland dat ik vanaf m’n aankomst in Minneapolis eerst een paar weken zou doorbrengen op een tijdelijk adres, en dat ik van daaruit naar een eigen plek zou gaan zoeken. Voor die tijdelijke woonruimte had ik twee opties: de eerste via de universiteit in een dorm, de andere was om ergens off-campus een tijdelijke kamer te vinden. En omdat ik het dormleven al eens geproefd had (en dat niet altijd een onverdeeld genoegen was geweest) dacht ik avontuurlijk te zijn en te kiezen voor een kamer in een huis ongeveer tien minuten van de campus. Continue reading Playing and losing, playing and winning