Category Archives: Endings and Beginnings

Zwødse schrøfjes

Normaal gesproken heb je, als je verhuist, in ieder geval wàt spullen. Een bureau, een bed, dat soort dingen—de basics die iedereen wel heeft en die je vervolgens langzaam aanvult met een gekregen bank van vrienden, een kast die je oma práchtig vindt en die je moét overnemen (maar die stiekem gewoon op zolder stond weg te rotten omdat ze ‘m zelf ook al lang niet mooi meer vond, maar soit), en wat keukenspullen van je moeder. Magnetronnetje erbij, en je bent klaar!

Alleen, als je naar een ander continent verhuist en emigreert, dan ligt het allemaal net iets anders. Tot nu toe had ik het altijd simpel aangepakt: kamer gehuurd, of op de campus gewoond met een roommate in een dorm room. Maar nu ik wist dat ik hier voor de komende vijf jaar zou gaan wonen, wist ik dat ik niet wéér het risico van een porno kijkende huisgenoot wilde lopen, of een huisbaas die ineens z’n bitchy vriendin in het huis liet intrekken, zonder enig overleg. Voor de komende jaren wilde ik m’n eigen huisbaas zijn; zelf een appartement huren en zèlf een roommate uitzoeken die ik er vervolgens ook weer makkelijk uit zou kunnen flikkeren indien nodig.

Nadeeltje is alleen wel dat je dan begint met een lege hut. Leeg als in echoooo, niets, nakkes nada. Nou ja, een keuken met een fornuis en een koelkast, maar da’s alles. En dan zit je in een land waar de gemiddelde meubelwinkel zijn assortiment heeft afgestemd op de algemene Amerikaanse smaak: zwaar, log, en lelijk. Een beetje à la Oisterwijkse klop-klop meubelen, maar dan iets frivoler en met meer lelijke tierlantijntjes, maar net zo zwaar, lelijk en donker als het spul uit mijn home town. In een klein appartement als het mijne, ging dat niet echt werken. Bovendien wil ik, als ik ergens vijf jaar woon, graag iets hebben dat er leuk uitziet, en waar ik blij van word…

Gelukkig heeft globalisering inmiddels ook in de meubelwereld toegeslagen en ben je in geen enkel land meer veilig voor de schroefjestirannie van onze Scandinavische vrienden van IKEA, die zelfs Amerika langzaam laten zien dat er meer is dan koloniaal gebeitst eikenhout en ander nep-oud-lijkend ameublement. In mijn geval zaten er twee IKEA’s op twee uur afstand, prima dus! Vrachtwagentje gehuurd bij UHaul, en hoppekee, op naar de blauw-gele meubeltempel.

Daar aangekomen eerst maar eens naar de banken gekeken, omdat ik wist dat de bank die ik wilde hebben (ik had van te voren een 16 pagina’s tellende boodschappenlijst gemaakt, die uiteen liep van een blikopener via een bed tot het kleinste spaarlampje) maar beperkt op voorraad was. Die dus eerst even op de kar geladen en in de vrachtwagen gedumpt, en toen kon, na het nuttigen van enige Zweedse gehaktballetjes in het restaurant, het echte werk beginnen.

Om een lang verhaal kort te maken: negen uur later hadden we alles op de lijst verzameld. Negen uur lang tussen de schroefjes en de blauw-gele tassen levert je wel een gemoedstoestand die het risico op verwondingen van mensen in je nabijheid ernstig verhoogt. Marisa hield het gelukkig prima vol en is van nature niet snel gestressed, dus er zijn geen gewonden gevallen.

De volgende ochtend stonden we strak om 10:00 uur bij het kantoortje van het complex waar ik een appartement had gehuurd. Ik was er nog niet eerder geweest en had het appartement ook nog niet eerder gezien, dus dat was even spannend. Gelukkig zag het er allemaal prima uit, en konden we snel met het uitladen van de vrachtwagen beginnen. Ardeshir, een jongen die ook in het politicologie-programma gaat beginnen dit semester, hielp met het sjouwen van de dozen (dat was wel handig, ik zit hier op de tweede verdieping zonder lift), en alles was vrij snel binnen. Toen kon het leukste onderdeel beginnen: het schroeven van de Zwødse schrøfjes…

…twee uur later was één helft van de lattenbodem af, en hadden we nog steeds geen bed. We waren wel moe, dus toen hebben we het matras maar in de andere slaapkamer op de grond geflikkerd, en zijn we daar gaan slapen. De volgende ochtend verdergegaan, en toen kwam het wel goed; ook de bank in elkaar gezet en nog wat kleine dingen gedaan, en tijdens de volgende dagen kwam er langzaam steeds meer vorm in het appartement. Op dit moment is het grootste gedeelte wel ‘af’, alleen in de slaapkamer moet ik nog een ladenkast en een nachtkastje in elkaar zetten, maar dan is ook echt alles klaar. En dan nu, het moment waar jullie allemaal op hebben gewacht: foto’s!

Het appartement ligt in Sunderland, Massachusetts, een klein dorpje aan de Connecticutrivier op 10 minuten afstand van Amherst, waar de universiteit ligt. Het complex heet Sugarloaf Estates, genoemd naar Mount Sugarloaf, een kleine berg die je vanaf het complex kunt zien liggen, en waar je naar de top kunt hiken. Dat moet ik nog doen, maar ik ga nu eerst het zwembad maar eens uitproberen…

Stilte voor de storm

Letterlijk en figuurlijk in dit geval, maar daarover later meer… Het is hier even stil geweest (meer dan een jaar, realiseer ik me nu…), maar nu ik (weer) aan een nieuw avontuur begonnen ben, ga ik nu ècht m’n best doen om serieus te gaan en blijven bloggen. Misschien moet er maar iets van een straf opstaan als ik het hier niet bijhoud…niet meer terug mogen komen naar Nederland of iets dergelijks, dat lijkt me wel gepast, haha. Hoe dan ook, ik schrijf dit vanaf de universiteit in Amherst, waar ik vandaag ben begonnen aan de oriëntatie voor internationale studenten. En met internationale studenten bedoelen ze hier Chinezen. Serieus, ik weet niet of ze half China gratis vliegtickets hebben gegeven, maar het is zoeken naar mede-Europeanen… Zelfs de eerste spreker vanochtend was een Chinees, die ons moest leren hoe we ons visum moesten lezen. Kortom: voor niks zo vroeg m’n bed uitgekomen… Vanmiddag nog een sessie, die zou moeten gaan over het werken op de campus als Teaching Assistant, dat zou iets interessanter moeten zijn, al ben ik enigszins op mijn hoede omdat het schema vermeldt dat deze bijeenkomst zo’n vier uur zou moeten duren. Lollig.

Op dit moment ben ik overigens alweer zo’n vier weken in de VS. Op 8 augustus vloog ik van Amsterdam naar Houston, om daar ongeveer twee weken bij de familie James, aka mijn Amerikaanse familie, in Sugar Land, TX door te brengen. Leuke tijd gehad daar, heel gezellig om iedereen weer te zien, en mijn auto, het rode gevaar, stond alweer voor me klaar. Moest er even wat dingen aan laten verspijkeren (kleine dingetjes, waaronder vier nieuwe Michelinnekes), maar toen was ‘ie dan ook klaar voor de road trip van Sugar Land naar Amherst, Massachusetts–een trip van ongeveer 1,900 mijl (zo’n 3,000 kilometer) dwars door de VS. Het eerste stuk zou ik alleen doen, en vanaf Knoxville, Tennessee zou Michael zich bij mij voegen; hij studeert dit jaar aan de law school van de University of Connecticut in Hartford, en dat lag precies op mijn route naar Amherst–wel zo gezellig om dat samen te doen dus!

In Knoxville heeft de universiteit zelfs z'n eigen tuinkabouters.

De route bracht ons onder andere dwars door Tennessee en Virginia; in Virginia zijn we de Blue Ridge Parkway opgereden—ontzettend mooi! Amerika heeft zo een aantal “parkways”, routes die destijds zijn aangelegd met maar een doel: rijden door een zo mooi mogelijke omgeving. De foto’s hieronder en de foto bovenaan de pagina zijn daar gemaakt.

Vervolgens zijn we verder gereden door Maryland, Pennsylvania, New York, Connecticut en uiteindelijk Massachusetts. In Pennsylvania zijn we nog even gestopt in Hershey, bij de chocoladefabriek…

In Massachusetts voegde Marisa zich al snel bij mij, en toen begon het echte werk: participeren in de Amerikaanse consumptiemaatschappij, cq. spullen kopen voor het nieuwe appartement. Ik had de sleutel weliswaar nog niet, maar dat betekent niet dat je niet kunt kopen, kopen, kopen… Hier het resultaat van een middagje shoppen bij Target:

Shopping at Target
Even wat boodschappen doen bij Target...

Dit ging allemaal nog vrij gesmeerd: karretje vol, alles in de auto, klaar. Maar nu waren er nog geen meubels. Die stonden voor de volgende dag op het programma. En godzijdank was de volgende dag een vrijdag en geen zaterdag, want voor het meubilair was ik van plan één van de twee plaatselijke IKEA’s aan te doen. Om een lang verhaal kort te maken: het was maar goed dat we vroeg waren vertrokken, en een vrachtwagen gehuurd hadden, want we kwamen terug met een ongelooflijke hoop spullen. (Dat krijg je, als je met helemaal niets moet beginnen…) Hier een kleine illustratie van de hoeveelheid dozen:

Dozen
Zo. Veel. Dozen.

En omdat een vrachtwagen vol IKEA je weekend nog niet druk genoeg maakt, besloot het weer ook nog even een duit in het zakje te doen, en Hurricane Irene op ons af te sturen. Naast de gezellige huishoudelijke rommel moesten we dus ook nog even hamsteren, voor het geval dat de storm het dak eraf zou blazen. Observatie van tijdens dat hamsteren: ze hebben hier zelfs Aldis. En maar weinig Amerikanen weten dat, dus die hadden nog genoeg eten over. Geniaal detail: je kunt er niet met je Amerikaanse bankkaart betalen, maar wel met food stamps en je Nederlandse pinpas!

Terwijl ondertussen al m’n vrienden in Texas panisch werden over het naderende onheil en mij hel en verdoemenis voorspelden (ze hebben daar enige orkaanervaring; ik was er de laatste keer, toen Ike op bezoek kwam, ook bij), bleven de locals vreemd kalm (maar kochten ondertussen wel de schappen met zaklampen en wekkerradio’s leeg). De locals bleken het later bij het rechte eind gehad te hebben (althans in mijn directe omgeving; 20 mijl verderop was het wel drama), en leek de storm meer op een soort gepimpte Nederlandse herfststorm: niet zoveel bijzonders dus. We hadden zelfs de hele dag nog stroom—nou ja, tot de storm voorbij was en het elektriciteitsbedrijf rond 10 uur ‘s avonds de handdoek alsnog in de ring gooide, tenminste… Vroege nacht dus, maar tenminste wel een nacht in een echt bed: we hadden die dag namelijk zo veel tijd gehad dat het ons eindelijk was gelukt dat verdomde IKEA-bed in elkaar te schroeven, iets wat we de nacht ervoor uit wanhoop over de Sultan Laxeby (wat een hel is dat zeg) maar hadden opgegeven. Hieronder zie je een Amerikaan die er ook twee uur over deed (en let op de hilarische soundtrack):

Overigens is het appartement nu grotendeels ingericht, maar daarover meer in een volgende post!

Missie: Minnesota, fase 2

Where it all began...Het tweede deel van de roadtrip was aanzienlijk langer. Van Dallas, Texas was het de bedoeling om zo ver mogelijk te raken, en bij voorkeur ergens in Iowa terecht te komen. Eerst deden we Oklahoma aan. Niet zoveel bijzonders: veel rollende heuvels en Indianenreservaten met casino’s, maar dat was het wel zo’n beetje. Niet eens een lepel kunnen scoren voor Ursula’s theelepelverzameling!

Continue reading Missie: Minnesota, fase 2

Missie: Minnesota, fase 1

IMG_1125Dat de roadtrip van Texas naar Minnesota een lange zou worden wisten we van te voren—het is tenslotte een ruime 1.200 mijl van deur tot deur. Maar naast een lange trip, werd hij ook epic.

IMG_1119Vrijdag de 7de was het zo ver: fase 1 van Missie: Minnesota kon beginnen. Na een memorabel waterballet in het huis van de familie James die ochtend en de avond ervoor (de centrale afvoerpijp bleek verstopt te zitten, wat ervoor zorgde dat alle badkamers en gootstenen en WC’s op de begane grond overstroomden en dat ik die blubber in mocht met een waterstofzuiger terwijl Ursula toe stond te kijken—de rolverdeling was heel duidelijk, haha) hadden we wat vertraging opgelopen, maar ’s middags (na, natuurlijk, een tropische regenbui tijdens het inpakken van het Rode Gevaar; water was die dag echt ons ding) konden we dan echt vertrekken.

Op naar Dallas/Fort Worth, Texas, de eerste stop op onze trip.

Continue reading Missie: Minnesota, fase 1

Watermanagement

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Toen Ursula en ik donderdagavond ontdekten dat het toilet op de begane grond verstopt was, dachten we dat wel even op te lossen met de plopper. Makkelijk genoeg toch? Had je gedacht. Een plopper en twee huisvrouwenoplossingen van internet later was het toilet nog steeds verstopt—maar rook het wel lekker naar afwasmiddel. We gaven op en dachten: dat komt morgen wel.

‘Het’ kwam inderdaad de volgende dag, maar in een iets andere vorm dan gedacht. ‘s Ochtends de honden uitgelaten, gedoucht en wat boodschappen gedaan, niks aan de hand. Ursula moest nog even in de badkamer van haar ouders zijn om wat te pakken voor in haar koffer…en daar was ‘het’: de hele badkamer was overstroomd. Met rioolwater. Dat bruin was. Jawel: het was blijkbaar niet alleen de WC op de begane grond, maar het riool dat verstopt was. En dus kwam AL HET RIOOLWATER door het bad, de douche, de wastafel, de gootsteen, eigenlijk door al het waterwerk op de beneden verdieping, OMHOOG. Bruin poepwater.

Opa was er gelukkig snel met een waterstofzuiger (ik was wonderlijk genoeg degene die door Ursula de blubber in werd gestuurd om te gaan zuigen…) en een halfuur en twee stofzuiger-loads later was alles weer semi-droog. Handdoeken: permanent afgeschreven en de tijdschriften van de WC kenden ook betere tijden…

Ondertussen was de rest van de familie onderweg uit Galveston, omdat ze daar juist géén water meer hadden. En toen we uiteindelijk aan het inpakken van de auto voor de roadtrip naar Minnesota, begon het keihard te regenen.

De watergoden zijn ons duidelijk niet gunstig gezind… Maar shit happens, right?

Baaaaack to Texas!

Fast forward een goed halfjaar: ik ben inmiddels afgestudeerd en ondertussen geaccepteerd aan de University of Minnesota in Minneapolis. Weer terug naar de Verenigde Staten dus, en nu voor een jaar… Het programma in Minneapolis begint op 13 augustus. Vanaf m’n afstuderen op 24 juli betekent dat dus nog twee weken vakantie. Niet veel, maar wel genoeg voor een rondje Texas, het land waar alles groot en warm is. En hoewel het daar dan misschien warm mag zijn en Minnesota een beduidend frisser klimaat heeft, helpt het toch bij het acclimatiseren: een beetje tijd om te wennen aan reclames met als slogan “Viiiiva Viaaaagra” is wel zo lekker… Continue reading Baaaaack to Texas!

“Silence Is Not An Agent of Change”

Onderstaand stuk is eerder dit jaar gepubliceerd in SecJure, het faculteitsblad van de rechtenfaculteit van de Universiteit van Tilburg. Ik publiceer het hier nogmaals, als afsluiting van het hoofdstuk Texas.

“You did good, man. Really good, I’m impressed.” Zomaar een dinsdagmiddag begin oktober, 2008. Het is het einde van m’n college Survey to American Literature en dr. Gaines, David stopt me nog even op m’n weg naar buiten. “I hope you liked it as much as I did,” zegt-ie, en nog voordat ik precies weet wat er gebeurt slaat hij zijn beide armen om me heen en staan we tehuggen, in het midden van het klaslokaal waar we het afgelopen uur nog met zo’n vijftien man uitgebreid geprobeerd hadden om door te dringen tot het wezen van kapitein Ahab in Moby Dick. Continue reading “Silence Is Not An Agent of Change”