Category Archives: Algemeen

Waarom? Daarom.

Vannacht is regenachtig, en ik kan de slaap maar niet vatten. (De slaap mij ook niet overigens, maar waar dat aan ligt moet je aan hem vragen.) Ik lig in bed, en in m’n hoofd blijft het maar spoken. Denken, denken, denken—over Nederland, vanavond. Nederland, en hoe ik het stiekem toch wel mis. Niet zozeer het land per se, maar vooral de mensen. Meteen maar een paar Skype-afspraken gemaakt voor dit weekend. Denken ook aan hoe ik hier nu helemaal verzeild ben geraakt—wat zijn in de afgelopen zesentwintig jaar nou de bepalende momenten geweest die me deze kant op hebben gestuurd? Heb ik mezelf verrast, anderen? Ik kan er maar lastig een antwoord op geven.

Van huis uit heeft het rusteloze er altijd wel een beetje ingezeten, denk ik. Ik kan me wel concentreren, maar het gaat in fases—na een tijdje wil ik weer wat anders doen. Zo’n ‘tijdje’ kan tien minuten zijn, of vijf jaar, maar als de tijd op is, dan komt de verandering er wel. Papa had daar ook altijd last van, en hoewel we niet altijd met hem mee gingen, veranderde ‘ie wel gemiddeld iedere vijf jaar van baan. Vaak met één of ander internationaal tintje. Misschien dat dat toch een blijvende indruk heeft achtergelaten.

Misschien waren het m’n lessen Engels van mevrouw Van der Hell? Haar omschrijven als een karakter zou haar zeer tekort doen, maar zij is wel de eerste geweest om mijn liefde voor de Engelse taal aan te wakkeren. Hoe? Met grammatica. Als een van de weinigen snapte zij dat alleen met heel erg goede grammatica je een taal heel erg goed kunt beheersen. Ik pluk er nog steeds iedere dag de vruchten van, en iedere keer als iemand me met mijn Engels complimenteert, denk ik nog even aan mevrouw Van der Hell en haar grammaticareader.

School is volgens mij ook heel erg belangrijk geweest, en dan vooral de Achtsprong en Odulphus. De één een basisschool in Zutphen, de ander een lyceum in Tilburg, maar beiden met een belangrijke overeenkomst: ze moedigden me aan, en ze lieten me m’n gang gaan. Ik herinner me nog goed dat mevrouw Van Haperen me op Odulphus uit m’n schulp liet kruipen door me in de PIT te planten. Ze zag iets wat ik toen niet zag, maar ze had het goed gezien. Het was fantastisch leuk, en het heeft me zoveel laten groeien, op zoveel verschillende manieren: met anderen omgaan, zelfwerkzaamheid, doorzettingsvermogen, regelkunsten, sociale vaardigheden—zelfs netwerken. Langzaam kreeg ik een idee van wat ik zou willen gaan doen, maar pas op de universiteit realiseerde ik dat pas echt. Werken onder professor Fijnaut was fantastisch en hoewel het me in eerste instantie een beetje van de wetenschap afschrikte, denk ik dat hij me uiteindelijk toch dat zetje in de juiste richting heeft gegeven. Zoveel weten van een bepaald onderwerp dat je er urenlang over kunt vertellen zonder de aandacht van je gezelschap te verliezen, jaren onderzoek doen omdat je echt het naadje van de kous wilt weten; het begon me langzamerhand steeds leuker te lijken. Maar de aha-erlebnis kwam aan Southwestern University, daar werd het ‘wat’ en ‘waar’ pas echt duidelijk. Onderwijs is leuk, maar als het persoonlijk is, is het nog veel leuker. Ontzettend leuk, zelfs—dàt wil ik gaan doen. Aan mensen trekken, omdat ze vaak veel meer kunnen dan ze zelf denken. Middelmatig is soms dan wel voldoende, maar lang niet altijd leuk. Misschien dat dat wel de belangrijkste Amerikaanse les is, tot nu toe. Je best doen, en ontdekken dat je ergens goed in bent, en niet onderdoet voor andere, bijzonder slimme mensen. Dat is gaaf. En daarom ben ik hier.

Waarom dit pad, en niet een ander? Ik weet niet. Op een zeker moment moet je een keuze maken, en hoe ik daar later op terug zal kijken weet ik niet. Maar ik weet wel dat de keus stiekem, heel misschien, wat minder impulsief is dan ‘ie lijkt.

Robert Frost zegt het nog het mooist:

The Road Not Taken (1915)

Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth.

Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim,
Because it was grassy and wanted wear;
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same.

And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I kept the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way,
I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I–
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.

The Office!

20110929-220744.jpg

Naast het feit dat de nieuwe serie van The Office deze maand weer begonnen is (yay!), heeft deze post meer te maken met m’n eigen huisvesting—jawel, na een eigen appartement heb ik nu ook een eigen kantoor op de campus. Ik moet het weliswaar met drie anderen delen, en het ziet er uit alsof het rechtstreeks uit het Oostblok komt, maar dat mag de pret niet drukken: een kantoor is een kantoor! M’n roomies zijn in ieder geval gezellig (de rest van het cohort-de anderen in het programma-ook, da’s fijn), dus echt vervelend is het niet. Ik heb zelfs m’n eigen office hours, wat zoveel wil zeggen dat ik twee keer per week voor twee uur in dat hok zit opgesloten, wachtend op studenten die (naar alle waarschijnlijkheid) niet zullen komen opdagen met vragen of opmerkingen (tenzij er natuurlijk een opdracht ingeleverd moet worden die week, dan laten ze hun gezicht wel zien…). Ach, weer wat meer tijd om te lezen, maar daarover later meer. Voor nu: foto’s!

Nog wat meer plaatjes van de campus:

Naam op het naambordje: het is officieel! Uitzicht vanaf m'n kamer De bibliotheek 9/11 wordt ook herdacht

Altaar

IKEA is leuk, maar net uit de doos is IKEA ook nogal kaal; ik wilde het allemaal dus enigszins personaliseren. Ik had nog ergens een dikke map met foto’s liggen, en dat vond ik wel een mooi begin, dus hop, naar Target, en wat fotolijstjes aangeschaft. Een foto van de familie is natuurlijk altijd een mooi begin, maar dat zijn niet de enige mensen die ik mis!

Jammergenoeg heb ik niet van al mijn vrienden leuke/gepaste/scherpe/mooie foto’s, en deze post is daarom niet alleen een mededeling, maar ook een vraag van mij aan jullie allemaal. Ik zou het heel erg leuk vinden als jullie me foto’s van jullie zelf zouden willen sturen. Dat mag post, vind ik leuk, maar natuurlijk ook per e-mail—dan laat ik ‘m zelf afdrukken.

Wil je per post aan de gang, dan kun je de foto hierheen sturen (mag zelfs in een lijstje, maar stop ‘m dan wel in een bubbeltjesenvelop of iets dergelijks—scherven brengen misschien geluk, maar ik vind het leuker als alles heel aankomt!):

Wouter van Erve
27 Hadley Road, apt. 180
Sunderland, MA 01375
USA

Foto’s of niet, missen doe ik jullie sowieso, maar als jullie hier allemaal op de kast staan, dan zijn jullie in ieder geval niet meer te missen! ;)

Zeikerds

Degenen onder jullie die Marisa ontmoet hebben toen ze in mei in Nederland was, weten dat zij vaak (als in, gemiddeld iedere vijf minuten…) moet plassen. Da’s niet zo erg, en best te verklaren: klein meisje, kleine blaas, zou je zeggen—logisch!

Minder logisch is het als een BEER VAN EEN VENT last heeft van hetzelfde probleem. Geef Michael een colaatje, en het loopt er bijna dwars doorheen… Ter verklaring, even een kleine analogie: we gaan allemaal wel eens een avond bierdrinken. Niks aan het handje, tót je voor de eerste keer moet plassen—daarna is er namelijk geen houden meer aan. Ik heb het vermoeden dat dit scenario zich bij Michael kort na zijn geboorte heeft afgespeeld, en dat het daarna nooit meer goed is gekomen… Ik wil röntgenfoto’s zien van die zogenaamde blaas!

Overigens, omdat ik een vuile paparazzo ben en niet gespeend ben van enige perverse sensatiezucht, is hier als bewijs nog een caught in action foto van mijn zeergewaardeerde reisgenoot die het weer eens op een urineren zet ;).